|
Sevgili Gönül Dostlarım !
Bir arkadaşımın gönderdiği canından çok sevdiği sevgilisini bir trafik kazasında kaybeden birinin gerçek hikayesini sizlerle paylaşıyorum.
Ilık rüzgârla gelen bir müzik sesiyle dalıverdim uzaklara; "Âşık olmak günahsa ben bir günahkârım, pişman değilim tanrım…" diyordu yumuşak bir ses… Bir sızı saplandı ilk önce kalbime… Seni sen yanımdayken bile özleyen ben, artık biliyordum ki sen yoksun.
Sensizlik yüreğimi yakıyordu, sana hasrettim… Sarı kurumuş yapraklar arasında yürürken rüzgârın yüzüme vurmasıyla kokunu duydum sanki… Yalnızdım… Mutsuzdum, sen yoktun… Ebediyen gitmiştin… Şimdi yanımda olsaydın kollarınla beni sarar, yüzüme dağılan saçlarımı parmaklarınla düzeltirdin.. İki taraftan kulaklarımın arkasına sıkıştırır, "Böyle daha güzel aşkım" derdin…
Yüzüme düşen saçlarıma tuzlu gözyaşlarım karışıyor şimdi. "Sakın ha ağlama, seni bir gün bile ağlarken görmek istemiyorum" derdin bana… Şimdi bir yerlerden bakıyorsa gözlerin üzülüyorsundur… Ama gözyaşlarıma söz geçiremiyorum sevgilim...
Hani biz sonsuza kadar mutlu olacaktık? Hani her şey çok güzel olacaktı. Hani birbirimizi terk etmeyecektik? Neden beni tek başıma bırakıp gittin aşkım?
Kaza haberin geldiğinde inanamadım… Evimizden nasıl çıktığımı bile hatırlamıyorum… Hastanede seni öyle kanların içinde baygın bir şekilde görünce dünya başıma yıkıldı… Elini tuttum ve sen gözlerini açtın "Sakın ha! Sakın elimi bırakma" dediğin zaman bile "Gözlerindeki ormanda yağmur yağmasın" dedin…
Yanaklarımdan süzülen sicim gibi yaşlar yüzüne döküldüğünün farkında bile değildim... Ameliyathanenin kapısına kadar elini hiç bırakmadım ve mecburen elini ayırdılar benden… Saatlerce o odada kaldın… Çıktığın zaman komadaydın… Doktorlar ümitsizce gözlerime bakıyordu… Seni odana götürdüler… Neydi, neden o makineleri vücuduna bağlamışlardı. Sen yaşayacaktın… Beni bırakmayacaktın yemin etmiştin... Yavaşça elimi elinin üzerine koydum... Hiç kıpırdamıyordun…
Günlerce başucunda bekledim… Farkında bile değildin… Hep uyuyordun… Yanında seni beklerken; geçirdiğimiz günler bir film şeridi gibi gözlerimden geçti… Beni kızdırmaların, sinirletmelerin ve ondan sonra gönlümü almak için bütün evi ben yokken çiçek bahçesine çevirmen… Doğum günlerimizde birbirimize aldığımız müzik kutuları…
Hani son doğum gününde sana mavi bir kazak almıştım da hemen giyip mankenlik yapmıştın ya ve ben seninle dalga geçmiştim sen de pastayı alıp yüzüme yapıştırmıştın ve sonra da bütün evi pastayla alt üst etmiştik… Ne kadar deliymişiz, ne kadar âşıkmışız… mavi kazağını son gördüğümde kanlar içindeydi.. Kaza günü onu giyiyormuşsun meğer… Çok sinirlendirdin beni, nasıl çıkacak şimdi kazaktaki kan lekeleri? Olmadı şimdi, iyileşir iyileşmez kazağını sen yıkayacaksın.. Onu sana ben aldım atmak olmaz ki…
Hala uyanmadın… Bir hafta geçti hiç bir kıpırtı yok… Doktorların biri gidiyor biri geliyor… Söyledikleri hiçbir şeyi artık anlamıyorum... Bu arada o yağmurlu gün geldi aklıma… Bisikletlerle yarış yaptığımız o gün… Hani ani bir yağmur başlamıştı da eve zor yetişmiştik... Balkonda durup yağmuru izlerken bir gün bebeğimiz olursa ismini “ GÖRKEM “ koyalım demiştik… Bizim yağmurumuz yaz yağmuru olsun demiştik…
Ve bir gün daha geçti işte, yanında sen o yatakta hareketsiz yatarken bir gün daha geçti… elim elinde.. ve başım yatağın yanında, kendimden geçmişim.. ve aniden elin elimde kıpırdadı.. Aniden kırmızı, şiş gözlerimi sana çevirdim… Ve gözlerini açtın… o halinle bile gülümsüyordun bana… Dudaklarına küçücük bir öpücük kondururken sessizce gözlerimden yine bilinçsizce tuzlu gözyaşlarım dudaklarına düştü… Kızar gibi yine baktın bana… "Tamam" dedim "Ağlamayacağım…" Gözlerime baktın buğulu… Hiç beklemediğim bir anda dudakların kıpırdamaya başladı "Affet beni" dedin, "Birbirimizi terk etmeyecektik, hala daha da seni terk etmedim ama…" dedin ve gerisini duymak bile istemiyordum, parmaklarımla dudaklarını kapattım, "Konuşma, yorulma, sonra konuşuruz" dedim ama başınla "Şimdi" dercesine işaret ettin…
"Şehre inmiştim, yıldönümümüz için beğendiğin tek taşlı pırlanta yüzüğü alacaktım, aldım da… Yanında 25 tane gül vardı, arabanın torpido gözünde yüzüğün, koltukta da güllerin vardı" dedin… Ve devam ettin "Hayatımda geçirdiğim en güzel yılları seninle paylaştım, gözlerim, kalbim hep yanında olacak, arabadan emanetlerini almayı unutma" dedin bana… Gözlerimdeki yaşları artık durduramıyordum… "Bir dahaki sonbahara yürüdüğümüz yolda yalnız yürüyeceksin ve çok güçlü olacaksın, beni affet aşkım seni bensiz bırakıyorum, seni canımdan çok seviyorum, son bir öpücük ver bana" dedin ve bir elim elinde bir elimle alnını okşarken istediğini yaptım dudakların sıcaktı ve aniden makineden ince bir ses geldi, elin elimden kopuverdi…
Gözlerin yavaşça kapandı… Doktorlar koşup geldiler… Öylece orda kalıverdim hareketsiz kaldım, donmuştum, sen yoktun artık… Doktorlar seni götürdüler… artık sen yoktun, yalnızdım..
Ve şimdi sensiz geçen ilk sonbahardayım… Her gün mezarına geliyor ve senin üzerini örten toprağı öpüyorum ağlayarak.
Yürüdüğümüz yollarda kurumuş yaprakların arasında tek başınayım. Arabadan bana getirdikleri emanetlerimin biri evde diğeri parmağımda… Güllerini yatağımın yanından, resimlerini dolabımdan, sen yokken koklayarak seni andığım giysilerini çekmecelerden hiç çıkarmayacağım… Mavi kazağını yıkadım, temizledim… Yastığının üzerinde duruyor...
Hazan mevsimi, hüzün mevsimi… Aşk mevsimi… Ayrılık mevsimi… Kulağımda bana söylediğin şarkıyla yürüyorum tek başıma söz verdiğimiz gibi sarı yapraklı yolda.
"SANA RÜYA DIYEMEM, SENDEN UYANAMAM KI
NEREDE OLURSAN OL, SENINLEYIM BEN SANKI
BULUTLU GÜNEŞIMSIN, SEVGILIMSIN BENIMSIN
YAZ YAĞMURUM, KIŞ GÜLÜM, NEŞEMSIN KEDERIMSIN
SENINLE DOLU DÜNYAM, GÜNDÜZÜM GECEM SENSIN
ÖLSEMDE AYRILAMAM, BENLIĞIM RUHUM SENSIN..."
"HER YERDE HATIRAN VAR, HERŞEY SENINLE DOLU
HERŞEYDE SENIN IZIN, BU YOL AŞKININ YOLU
ALAMAZ BIN SEVGILI KALBIMDEKI YERINI
SANKI IÇIMDE AÇAR BU SARMAŞIK GÜLLERI. "
Biliyorum her an her saniye benimlesin, beni izliyorsun. İyi ki şarkılar var ve şiirler. Sen sözünü tutmadın, beni bırakıp gittin. Belki bir gün aşkım... Bu yağmurlar diner ve biz yine birlikte oluruz hiç ayrılmamacasına belki bu sefer başarır ve aşkımızın ismini “ GÖRKEM “ koyarız…
Birbirlerini bu hikayedeki gibi tutkuyla ve aşkla seven hiç kimsenin bu acıyı yaşamaması dileğiyle ...
METİN YÜCEL
Yazarın Diğer Yazıları Yeni Haberler
Eski Haberler
 |
Yeni yorumlara abone ol!
ouw coq Kotuh
